New York Times tarafından kayıp filmlerin şairi olarak anılan Morrison, ustalık sınıfında kısmen zarar görmüş görüntülerden oluşan çalışmalarıyla derin bir arşiv yolculuğu sunuyor. Bu süreç, nitrat bazlı filmlerden derlenen belgesellerin ve arşivlerin gün yüzüne çıkarılmasını vurguluyor.
Ressam olarak başladığı sanat yolculuğunda sinemanın çok boyutlu alanına adım atan Morrison, Cooper Union Koleji’nde öğretim görevi yapan ve alanında öne çıkan Robert Breer’in çalışmalarından etkilendi. Beni büyüleyen, fotoğraf sanatıyla hayal gücünü ve ilham verici unsurları bir araya getirerek iki paralel gerçeklik inşa etme fikriydi. Ken Jacobs’un eserleriyle tanışması ve Kongre Kütüphanesi’nin kağıt baskı koleksiyonunu keşfetmesi, 1896’dan 1912’ye uzanan nadir kağıt formatındaki özgün filmleriyle karşılaşmasını sağladı.
Bu süreçte nitrat bazlı filmlerde gözlenen bozulmalarla yüzleştiğini paylaşıyor: bir boksörle Sufi dansçısının var olduğu kısa parçalar, Outerborough (2005) gibi tek bir sekanslık kurgularla bölünmüş ekranlarda karşımıza çıkıyor. 1930’larda Al Capone’un serbest kalmasını bekleyen bir kalabalığın arşiv görüntüleri ise Release (2010) başlığıyla sunuluyor.
“Nitratlı bu filmler, bir zamanlar tavan aralarında ve bodrumlarda unutulmuş, miras yoluyla kütüphanelere ulaşan ve bağışçıların desteğiyle geniş kitlelere yayılan özel koleksiyonlar.” diyen Morrison, bu eserlerin etiketlenmemiş olmasının onları sadece sınırlı bir kesimin dikkatine açtığını aktarıyor. Ancak günümüzde modern tarayıcılar sayesinde bu ince filmler dijital ortama aktarılabiliyor; Kongre Kütüphanesi’ni ziyaret ederek hangi tür filmler üretilebileceğini tasarlıyor. Bu görüntüler, kayıp ruhlar ile çatlaklardan taşıdığı unsurları metafizik bir kavram olarak yüzeye çıkarmayı amaçlıyor ve izleyiciye daha önce kimsenin görmediği bir deneyim sunuyor.
Arşivleri korumak ve ortaya çıkarmak konusunda Aristoteles Üniversitesi Sinema Bölümü öğrencileriyle birlikte yürütülen çalışmalar, Bill Morrison’ın ustalık sınıfını hem öğretici hem de ilham verici kılıyor.
