Son derece beklenen üçüncü film, Sihirbazlar Çetesi 3: Daha Bir Şey Görmediniz, dokuz yıl arka arkaya gelen iki devam filminin ardından geliyor. Bu kez ekip, eski ritmi koruyarak daha çok sihir, daha hızlı tempo ve görsel efektlerle izleyiciyi yeniden büyülemeyi hedefliyor. Atlas ekibi yeniden bir araya geliyor ve Merritt ile Henley gibi yeni yürekler, Jack gibi eski tanıdık yüzlerle bir araya gelerek sahneleri zenginleştiriyor.
KALP ELMASININ PEŞİNDE temasıyla başlayan hikâye, dünyanın en değerli elması olan kalp elmasını elinde tutan Vanderberg ailesinin kadın lideri Veronika ile karanlık güçler arasındaki gerilimi merkeze alıyor. Filmin kötü kalbi olarak görülen Veronika, Flaman aksanlı soğukkanlı bir tüccar olarak karşımıza çıkıyor ve etkileyici bir gerilim dalgası yaratıyor. Kadro arasındaki uyum fevkalade başarılı; senaryo beklenmedik sürprizlerle akışı dinamik tutuyor, karakterler etrafında gerilim yükseliyor. Sihir numaraları ardı ardına gelirken kovalamacaların rotası Abu Dhabi, Antwerp, New York ve Toronto gibi büyük sahnelere kayıyor.
Fleischer, bu kez hikâyeyi modern dünyaya göre güncellemiş; günümüzün değişen koşulları altında herkesin sihre olan ihtiyacı bir kez daha vurgulanıyor. Atlılar’ın Thaddeus, Dylan ve Lula gibi yeni katılımlarıyla ekipteki dinamikler zenginleşiyor. Üretim tasarımından efektlere kadar görsel kalite etkileyici; oyuncu kadrosunda Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Rosamund Pike, Isla Fisher, Dave Franco, Morgan Freeman ve diğerleriyle aksiyon- gerilim-komedi tonunu başarıyla harmanlayan bir deneyim ortaya çıkıyor.
SANATTA ÖDÜN VERİLMEZ başlığı altında ise 1943 yapımı Oklahoma! müzikalinin perde arkası işleyişi ve orijinal ruhu öne çıkıyor. Richard Linklater’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu proje, Rodgers ile Hammerstein’ın klasiklerinden esinlenerek Larry Hart’ın hayatını merkeze alıyor. Senarist Robert Kaplow’un uyarlamasıyla sahnelerin perde arkası duygusu, mizah ve trajediyi birlikte yansıtıyor. Larry’nin Yale’deki eğitim süreci, Elizabeth’in gelişi ve sahne yazarlığı konusundaki mücadeleleri, film boyunca duygusal bir yolculuk sunuyor.
Tekrar eden tema ve karakterler sayesinde, sanatın sınırlarını zorlayan bir anlatı ortaya çıkıyor. Rodgers ve Hart arasındaki fikir ayrılıkları, sahnede duygunun ön planda mı yoksa mizahın mı haklı olduğuna dair bir denge kuruyor. Kamera hareketleri, optik yanılsamalar ve perspektif oyunlarıyla gerçek sanatçının yalın yalnızlığı ön plana çıkıyor. Ethan Hawke’ın Hart performansı öne çıkarken, Andrew Scott, Margaret Qualley ve Bobby Cannavale gibi isimler de güçlü bir katkı sağlıyor.
